23 juni: dragon festival, terugblik en afscheid

Met de hele familie en de familievrienden uit eten ter ere van het drakenfestival, 端午节.

 

Dit verslag heb ik geschreven op mijn telefoon dus waarschijnlijk nogal wat typfouten. Afgelopen zondag en maandag ben ik met papa naar Nanping geweest. Maandag werd het drakenfestival gevierd en dit is een officiële feestdag. Verder waren er eindtoetsen en moesten we afscheid nemen van veel vrienden.

Continue Reading

11 juni: DNA, eerste afscheid, voetbal

Het politiebureau van Nanping. Bekend terrein na alle visa problemen in januari…

De toestemming om dna achter te laten in de nationale database was er na 4 weken wachten nog niet. Inmiddels had ik alle chinese collegas alweer ingeschakeld maar zonder resultaat. Yangting is toen zelf naar nanping gegaan op haar enige vrije dag in de week om informatie te vragen op het politiebureau. Er werd beloofd dat ze het zouden versnellen maar er was een jurist nodig. Na nog een aantal dagen wachten was deze er en gaf deze toestemming om te komen. Ik ging daarom op maandagochtend richting nanping. Doordat ik erg zenuwachtig was sliep ik laat en had ik me ’s ochtends verslapen en dus de trein gemist, stress want treintickets ook uitverkocht… Uiteindelijk 2 uur te laat in Nanping maar dat was geen probleem, mensen zijn er hier wel aangewend dat plannen zich vaak wijzigen. Onze eerste afspraak was met de moeder van de familie waar ik in april een dnatest mee gedaan had. Met haar dochter ben ik nog bevriend. Haar moeder wilde mij heel graag ontmoeten. Het was fijn om haar te zien en ik realiseerde mij opnieuw hoe jammer het is dat zij niet mijn familie zijn, ze was erg aardig. Een vriendin van haar was ook mee, zij heeft op dezelfde plaats een dochter achtergelaten enin vertelde dat verhaal. Ook zei ze.dat als ik ooit iemand zie die.op haar lijkt dat ik moet zeggen dat zij haar dochter heel graag wil ontmoeten. Dit vond ik best aangrijpend, het kwam allemaal erg dichtbij maar tijd om hier bij stil te staan was er niet echt. We gingen lunchen bij de familievrienden. Hier kreeg ik zongzi, zoete plakkerige rijst in bladeren met rode bonen vulling, vind ik echt heel erg niet lekker. Werd bijna gedwongen het wel te eten maar ik kon het echt niet. Daarna gingen we naar het politiebureau. Inmiddels was er ook weer een familie die een dna test met mij wilde doen. De geboorte datum van hun dochter verschilde bijna een jaar dus ik had weinig hoop. Dit verschil in geboorte datum werd mij pas vduidelijk na een paar weken. Het si altijd weer jammer als een mogelijke familie het waarschijnlijk toch niet is. Yangting kon hen niet op andere gedachten brengen en had hen daarom gevraagd ook naar het politiebureau te komen. De agent was niet geïnformeerd dus die was erg verbaasd dat we daar ineens met zn allen stonden. Ik kon al snel bloedprikken, alles werd gefilmd, maar toen begon de discussie of de familie (moeder en dochter) ook dna konden geven, want geen afspraak. Na een uur kwamen er ook 3 journalisten binnen. We zaten onder het genot van heel veel thee te discussiëren in een kantoor waar iedereen ons verhaal wou meekrijgen. Van de hele afdeling kwamen agenten kijken. Enkelen bleven de hele middag om ons heen, blijkbaar is de werkdruk niet erg hoog. Uiteindelijk werd besloten dat de moeder dna mocht geven alleen moest vader ook komen. Die arriveerde na nog eens 30 minuten en niet alleen maar met nog een dochter en 2 baby’s (van hun zoon). Het werd nogal vol in dat kantoor. Ik werd buiten nog even geinterviewd over de stand van mijn zoektocht en om te benoemen dat mijn dna nu in de database zit. Uiteindelijk mochten de ouders dna geven en om 17:30 na 2,5 uur mocht iedereen naar huis.

Ik was de enige die thee dronk en de agent naast mij bleef rustig mijn kopje bijvullen.

We gingen bij Yangting avondeten, weer waren daar de zongzi… ik kon er nu aan ontkomen gelukkig. Verder had haar moeder voor mij veel groente gerechten gekookt, wel allemaal met vleesvet en stukjes vlees erin😂 maar dat eet ik dan wel gewoon. ’s avonds was ik ontzettend vermoeid en gingen we vroeg slapen. Inmiddels is het resultaat bekend, we zijn helaas geen familie.

Aan het eind van de week begon het afscheidnemen, als eerste van Francesca. Op zaterdag keken we voetbal, IJsland tegen Argentinië. Heel grappig om met alex en eva uit IJsland, IJsland aan te moedigen.

IJsland-Argentinië

Zodnagochtend ging ik weer naar Nanping. Dit zal ik in mijn volgende verslag beschrijven.

 

 

Continue Reading

8 juni: Filipijnen deel 2, de laatste weken in Xiamen

Maandagavond zijn we teruggekomen van een week in de Filipijnen. Met Amina en Rute ben ik naar Manila gevlogen waar Shermaine woont. Samen zijn we 5 dagen naar het eiland Palawan geweest. Het was fijn om Shermaine weer te zien en samen te reizen. Uiteraard hebben we veel foto’s gemaakt. Verder ben ik nog maar 2 weken in Xiamen en dan is het semester voorbij.

Continue Reading

20 mei: Veel leuke dingen een paar minder leuke dingen en alles daartussen in

你好!De belangrijkste vraag is toch wel of ik mijn ouders gevonden heb? Het antwoord is helaas nee. Wat betreft de zoektocht ben ik nog niet veel verder. Het wachten is nog steeds op de toestemming van het politiebureau om DNA af te geven. De op één na belangrijkste vraag is dan hoe het met mijn Chinees gaat? Wat betreft Chinees leren, ik ga natuurlijk vooruit, maar lang niet zo snel als gewenst, helaas. Waar dat aan ligt? Een prioriteitskwestie en aan de moeilijkheidsgraad van deze taal die toch wel heel hoog is.

Continue Reading