23 juni: dragon festival, terugblik en afscheid

Met de hele familie en de familievrienden uit eten ter ere van het drakenfestival, 端午节.

 

Dit verslag heb ik geschreven op mijn telefoon dus waarschijnlijk nogal wat typfouten. Afgelopen zondag en maandag ben ik met papa naar Nanping geweest. Maandag werd het drakenfestival gevierd en dit is een officiële feestdag. Verder waren er eindtoetsen en moesten we afscheid nemen van veel vrienden.

Continue Reading

8 juni: Filipijnen deel 2, de laatste weken in Xiamen

Maandagavond zijn we teruggekomen van een week in de Filipijnen. Met Amina en Rute ben ik naar Manila gevlogen waar Shermaine woont. Samen zijn we 5 dagen naar het eiland Palawan geweest. Het was fijn om Shermaine weer te zien en samen te reizen. Uiteraard hebben we veel foto’s gemaakt. Verder ben ik nog maar 2 weken in Xiamen en dan is het semester voorbij.

Continue Reading

20 mei: Veel leuke dingen een paar minder leuke dingen en alles daartussen in

你好!De belangrijkste vraag is toch wel of ik mijn ouders gevonden heb? Het antwoord is helaas nee. Wat betreft de zoektocht ben ik nog niet veel verder. Het wachten is nog steeds op de toestemming van het politiebureau om DNA af te geven. De op één na belangrijkste vraag is dan hoe het met mijn Chinees gaat? Wat betreft Chinees leren, ik ga natuurlijk vooruit, maar lang niet zo snel als gewenst, helaas. Waar dat aan ligt? Een prioriteitskwestie en aan de moeilijkheidsgraad van deze taal die toch wel heel hoog is.

Continue Reading

30 maart: mijn adoptie-ervaringen en wel of niet zoeken

‘Of ik mijn ‘echte’ ouders ook ken?’ , ‘of ik dan in ieder geval op zoek wil gaan?’, ‘Of dit mijn ‘echte’ zusje is?’,  dit zijn zonder twijfel de vragen die het meest aan mij gesteld worden. Nadat ik dan mijn antwoorden, die inmiddels al voorgeprogrammeerd zijn, heb gegeven komen de vervolgopmerkingen. Bijvoorbeeld dat ik wel ‘heel veel geluk heb gehad dat ik in Nederland kon opgroeien’. Ik zeg dan vaak dat dat klopt, dat ik anders op straat mandarijnen verkoopster was of dat ik waarschijnlijk 12 uur per dag in een mobieltjesfabriek zou werken. Daarnaast zijn er mensen die bewondering uitspreken over mijn ouders, omdat zij dat nooit zouden kunnen ‘houden van een kind dat niet van henzelf is’. Mijn moeder heeft daarover een keer gezegd ”ik houd toch ook van papa en wij zijn ook niks van elkaar”. Dat vond ik een goede redenatie, die ik dan ook begon te gebruiken als reactie wanneer deze vraag weer eens kwam. Nu hier in China merk ik dat men vaak veel bewondering heeft voor mijn vader en moeder. Daarnaast merken ze dan op dat ik erg veel geluk heb gehad. En ergens weet ik dat dat natuurlijk waar is maar soms is het idee hier dankbaar voor te moeten zijn wel een beetje lastig. Ik weet ook dat mijn ouders het niet zo zien. Kinderen adopteren was voor hen geen uiting van liefdadigheid maar omdat het biologisch niet lukte om zelf kinderen te krijgen. Na veel moeilijke jaren was adoptie het laatste alternatief. Een keuze die ze, als ze wisten hoe geweldig het is om kinderen te adopteren, al veel eerder hadden willen maken.

Continue Reading