• China,  Tracks

    11 juni: DNA, eerste afscheid, WK voetbal

    Het politiebureau van Nanping. Bekend terrein na alle visa problemen in januari…

    De toestemming om dna achter te laten in de nationale database was er na 4 weken wachten nog niet. Inmiddels had ik alle chinese collegas alweer ingeschakeld maar zonder resultaat. Yangting is toen zelf naar Nanping gegaan op haar enige vrije dag in de week om informatie te vragen op het politiebureau. Haar hulp is van onschatbare waarde hier in China.

  • China,  Tracks

    20 mei: Veel leuke dingen een paar minder leuke dingen en alles daartussen in

    你好!De belangrijkste vraag is toch wel of ik mijn ouders gevonden heb? Het antwoord is helaas nee. Wat betreft de zoektocht ben ik nog niet veel verder. Het wachten is nog steeds op de toestemming van het politiebureau om DNA af te geven. De op één na belangrijkste vraag is dan hoe het met mijn Chinees gaat? Wat betreft Chinees leren, ik ga natuurlijk vooruit, maar lang niet zo snel als gewenst, helaas. Waar dat aan ligt? Een prioriteitskwestie en aan de moeilijkheidsgraad van deze taal die toch wel heel hoog is.

  • China,  Tracks

    30 maart: mijn adoptie-ervaringen en wel of niet zoeken

    ‘Of ik mijn ‘echte’ ouders ook ken?’ , ‘of ik dan in ieder geval op zoek wil gaan?’, ‘Of dit mijn ‘echte’ zusje is?’,  dit zijn zonder twijfel de vragen die het meest aan mij gesteld worden. Nadat ik dan mijn antwoorden, die inmiddels al voorgeprogrammeerd zijn, heb gegeven komen de vervolgopmerkingen. Bijvoorbeeld dat ik wel ‘heel veel geluk heb gehad dat ik in Nederland kon opgroeien’. Ik zeg dan vaak dat dat klopt, dat ik anders op straat mandarijnen verkoopster was of dat ik waarschijnlijk 12 uur per dag in een mobieltjesfabriek zou werken. Daarnaast zijn er mensen die bewondering uitspreken over mijn ouders, omdat zij dat nooit zouden kunnen ‘houden van een kind dat niet van henzelf is’. Mijn moeder heeft daarover een keer gezegd ”ik houd toch ook van papa en wij zijn ook niks van elkaar”. Dat vond ik een goede redenatie, die ik dan ook begon te gebruiken als reactie wanneer deze vraag weer eens kwam. Nu hier in China merk ik dat men vaak veel bewondering heeft voor mijn vader en moeder. Daarnaast merken ze dan op dat ik erg veel geluk heb gehad. En ergens weet ik dat dat natuurlijk waar is maar soms is het idee hier dankbaar voor te moeten zijn wel een beetje lastig. Ik weet ook dat mijn ouders het niet zo zien. Kinderen adopteren was voor hen geen uiting van liefdadigheid maar omdat het biologisch niet lukte om zelf kinderen te krijgen. Na veel moeilijke jaren was adoptie het laatste alternatief. Een keuze die ze, als ze wisten hoe geweldig het is om kinderen te adopteren, al veel eerder hadden willen maken.