China,  Tracks

13 januari: Nanping, nog een keer Nanping en Koreaanse barbecue

In de hogesnelheidstrein met noodles en warme thee, en mijn meeneembestek in een blikje

In dit verslag beschrijf ik ons verblijf in Nanping vorige week. De afgelopen week ben ik vooral bezig geweest met het proberen op te lossen van het visumprobleem, leren voor de eindtoetsen van volgende week en het verhuren van het appartement in Groningen. Dit laatste is inmiddels gelukt, het visumprobleem is nog niet opgelost en mijn toetsen zullen waarschijnlijk ook niet heel goed gaan want er was weinig tijd en energie over om echt goed te leren. 

Na de terugkomst uit Huangshan gingen we de volgende ochtend al vroeg met de trein naar Nanping. Dit bezoek was al gepland omdat Yannik dan mee kon. Een week eerder werd duidelijk dat ik absoluut zelf naar Nanping moest voor bepaalde documenten, dat konden we nu dus combineren. In de middag kwamen we aan en werden we afgehaald door Mr. Zhong. Met Mr. Zhong hebben we samen geluncht, dat betekende ook veel Chinees praten. Dit ging redelijk goed. Daarna zijn we naar het tehuis geweest om een document te halen waarin staat dat mijn toenmalige residence permit niet meer geldig is. In het tehuis werden we hartelijk ontvangen. De nieuwe directrice was erg aardig. Dezelfde bewoners als 2 en 10 jaar geleden waren er nog steeds. De directrice liett ons het klaslokaal zien, de volwassenen die hier les hebben zongen een lied voor ons. Ze legde uit dat ik ook in dit tehuis gewoond heb. Alle volwassenen en kleine kinderen in dit tehuis hebben een beperking.Voor het document zouden we naar een plaatselijk politiebureau moeten maar daar had de directrice op die middag geen tijd voor.

Het kindertehuis, ik had niet verwacht dat we hierheen zouden gaan.

Na heen en weer bellen met verschillende vrienden/collega’s van papa in Xiamen en Shanghai zouden we de volgende ochtend met de directrice en Yangting naar het politiebureau. Mr. Zhong bracht ons naar Yangting haar huis en ging toen zelf ook naar huis. Yangting was nog niet thuis maar haar vader wel. Yannik en ik kregen meteen pantoffels, heet water en moesten televisie kijken. Hercules, want dat is een Engelse film… Haar vader ging daarna naar buiten.

’s Avonds eten bij Yangting thuis. Er was een vis, groene groente, soep, bamboe en krab met ei. Yangting haar moeder had gekookt. Er wordt kokosmelk bij gedronken en Yannik kreeg bier. De familie is altijd ontzettend gastvrij en lief. Vergeleken met oktober 2017 kon ik wel meer begrijpen en zeggen, dat was fijn om te merken.
Na het eten biljarten in het biljartcafé in de straat, net als twee jaar geleden, het voelde als gisteren.
Behalve biljarten kun je hier ook meedoen aan de loterij. Yangting haar vader koopt graag loten. Wij moesten natuurlijk ook meedoen.
Je kiest je eigen nummers en na 5 minuten wachten verschijnen er 5 nummers op het scherm. Als jouw nummers erbij zitten dan heb je gewonnen, helaas hadden wij niet gewonnen…
Dit is het ontbijt de volgende ochtend. Het is een typisch chinees ontbijt: Youtiao (gefrituurd deeg), hete rijstpap, groene groente, nog meer groente die ik niet ken en mantou (gestoomde witte broodjes)

Na het ontbijt ging ik met Yangting opnieuw naar het tehuis toe. In het kantoor van de directrice moesten we even wachten, er is net een echtpaar dat hun moeder van 95 jaar wil inschrijven. In het tehuis wonen ook ouderen. Daarna komt er een man langs die papieren moet inleveren, aldus Yangting heeft hij een baby gevonden en brengt hij die naar het tehuis. Dit vond ik best wel moeilijk om zo te zien gebeuren. Terwijl we wachten worden de kleine kinderen naar een wasruimte gebracht. De kinderen hebben allemaal een verstandelijke beperking. Yangting zegt dat ik geluk heb gehad dat ik geen beperking heb en dat ik hier niet hoefde te blijven. Ze heeft gelijk, maar ik vind het ook zielig voor deze kinderen.

Toen de directrice klaar was ging ze met ons met de taxi naar het kleine politiebureau. Dit was  nogal klein en vervallen. We doen het verhaal maar ze kunnen mij weer niet in de computer vinden. Ik bel met Mr. Lai en met Mr. Zhang of zij het verhaal willen doen want mijn Chinees is niet goed genoeg. Ook hierna is er geen oplossing. Ik heb ook een foto van mijn Chinese paspoort laten zien waarmee ik naar Nederland kon vliegen maar ook dit kan in de computer niet gevonden worden. Er komen 3 oude bruine boeken uit het archief. Hierin staat iedereen geregistreerd die in 1995 uit Nanping is weggegaan. Ik zou er dus ook in moeten staan omdat ik op 10 mei naar Nederland ben gegaan. De boeken zijn handgeschreven en dat kan ik moeilijk lezen. Uiteindelijk vinden we mijn naam, maar dit ben ik niet want deze persoon is naar een dorp vlakbij verhuisd aldus het boek. De conclusie is dat de directeur van het tehuis destijds een fout heeft gemaakt en mij niet heeft ingeschreven.

De medewerkers zeggen dat ik naar het grote politiebureau van de stad moet. Zonder de directrice, want die moet terug naar het tehuis, ga ik met Yangting in de taxi hiernaar toe. Eenmaal daar doen we weer het verhaal. Ik word weer opgezocht in de computer maar ben niet te vinden. Wel de andere Yan Biqin. We vertellen dat het tehuis een fout heeft gemaakt waarop geantwoord wordt dat we dan een verklaring van het tehuis moeten aanvragen. De directrice wil deze wel maken maar is nu eerst in een vergadering. Ik ga met Yangting terug naar huis om te lunchen en even te rusten.

In de middag gaan we samen terug naar het tehuis. In het kantoor van de directrice ligt een tekening gemaakt met mandarijnenschillen. Er staat in een kinderlijk handschrift op ‘mama, ik hou van jou’, het was fijn om te zien dat de bewoners de directrice zo leuk vinden. Ook komen er constant bewoners langs het raam die naar haar roepen. Een man noemt ons ‘jiejie’ wat grote zus betekent. De directrice legt aan hem uit dat ik ook in het tehuis gewoond heb. Daarna moesten we naar een ander kantoor voor het document. In de computer hebben ze een bestand met alle kinderen die ooit geadopteerd zijn uit dit huis. Zoveel namen, het is een raar idee dat er zoveel kinderen uit China overal over de wereld wonen. Er wordt een document gemaakt waarin staat dat ik echt naar Nederland ben gegaan in 1995. Als het document klaar is gaan we eerst maar weer terug naar huis. Volgens de mensen die mij helpen is dit document niet voldoende en moet ik een document hebben waarin staat dat ik niet in het systeem te vinden ben. Ik ben inmiddels behoorlijk moedeloos aan het worden want we hebben weinig tijd en we zijn nog niet veel verder. We bellen nogmaals heen en weer en we moeten de volgende ochtend weer naar het grote politiebureau voor advies. Ook de vrienden die mij helpen in Nanping weten niet meer goed wat te doen. I

In de straat waar Yangting woont wordt veel vernieuwd. Er is een nieuw voetbalveld. Door de wijk wordt dit vooral gebruikt om de was te drogen, ook heel handig.
Dit is mijn favoriete foto. Dit is mijn nanny, ze is altijd heel erg blij als wij komen. Voor mij voelt zij echt als familie, ik zie haar als mijn waipo, als mijn Chinese oma. Een vriendin van haar die we op straat tegenkomen vroeg of ik haar kleindochter was waarop zij antwoordde dat ik net zoals een kleindochter ben. Door mijn studie en persoonlijke ervaringen weet ik hoe belangrijk ervaringen in het je eerste jaren zijn voor de rest van je leven. Ik ben haar daarom heel erg dankbaar voor alle zorg en liefde die ze mij gegeven heeft in 1994/1995 en nu nog steeds wanneer ik haar bezoek.

De volgende dag, donderdag, is onze laatste dag in Nanping. Om 14:00 gaat onze trein naar Xiamen. We zijn op bezoek geweest bij een vriendin van de nanny. Het advies van het grote politiebureau is dat we terug moeten naar Xiamen :D. Dit lijkt mij niet de oplossing… Om 11:30 heb ik weer gebeld met Mr. Zhang in Shanghai en hij zei dat we echt moeten proberen een document te krijgen waarin staat dat ik niet in het systeem sta. Yangting haar moeder en mijn nanny hebben net gekookt maar we hebben geen tijd om nog te eten. We moeten heel snel afscheid nemen helaas.

Nanping

In de taxi denken Yangting en haar vriend niet dat dit gaat werken. Dat denk ik ook niet maar ik wil wel alles geprobeerd hebben. We bellen de directrice om te vragen of de medewerkers van het politiebureau kunnen wachten. Het is namelijk 11:40 en om 12:00 is er lunchpauze. Volgens Yangting zijn ze waarschijnlijk al eerder op pauze. Dit wordt bevestigd door de directrice, er is al niemand meer aanwezig. We bellen nog eens met het grote politiebureau, maar hier wordt gezegd dat zo’n document niet gemaakt kan worden. We gaan maar snel uit de taxi en eten wat bij de McDonalds. Mr. Guo belde dat ik vrijdagochtend weer naar het Entry-Exit bureau in Xiamen moest gaan, een vriend van hem zou met me mee gaan. Dit kon echt alleen ’s ochtends wat ik heel jammer vond want Yannik zou in de middag weg gaan.

Met Yangting op het station. Zij is de kleindochter van de nanny en inmiddels een hele goede vriendin. Ze heeft mij heel veel geholpen door de hele tijd met iedereen te bellen in het Chinees :).
Afgelopen weekend regende het continue. De Chinese studenten gaan dan allemaal lopend naar school en laten hun paraplu’s in de gangen drogen :D.

Vrijdagochtend op het Entry-Exit bureau bleek dat het document van het tehuis inderdaad niet voldoende was. Ik moest volgens de medewerkers terug naar Nanping en aantonen dat ik niet de andere Yan Biqin was. Mr. Guo was hierna een paar dagen bezig om te regelen dat ik niet zelf terug hoefde.

Het station van Nanping

Ik moest toch persoonlijk de ocumenten ophalen en ben afgelopen donderdag toch nog een keer naar Nanping geweest. Mr. Zhong ging opnieuw mee. We gingen naar een ander politiebureau waar we het verhaal opnieuw vertelden. Ze vonden het ‘hen qiguai’, erg vreemd, het is inderdaad nogal vreemd :D. Na veel overleggen en rondbellen zouden ze het in de middag gaan onderzoeken. Op basis daarvan zouden ze een document maken zodat ik kan aantonen dat ik niet de andere Yan Biqin ben. Ik ging nog met Mr. Zhong lunchen en daarna weer terug naar Xiamen. Gisteren heeft Mr. Zhong voor mij het document opgehaald en op de post gedaan. Vanochtend kwam het al aan met de express post. Ik ben meteen naar de stad gegaan, 2 uur met de bus, maar helaas… Op zaterdag is het niet mogelijk een visum aan te vragen :(. Maandag dus nog een keer proberen.

Koreaanse barbecue. In het midden van de tafel is een bbq, met kolen 🙂

Gisteravond hebben we Koreaanse barbecue gegeten. Dit was heel grappig om te doen want ik had dit nog nooit gedaan (de anderen wel want in Azië kan je dit overal doen).  Dit was het leukste van deze week.

Mijn favoriete foto van déze week :D. Vlees knippen. En nee, ik heb geen vlees gegeten, alleen bibimbap, een rijstgerecht met groente en saus 🙂

Ik voel me inmiddels best wel bezwaard dat iedereen voor mij aan het werk is om mijn problemen op te lossen. Er zijn zoveel mensen bij betrokken en het kost iedereen veel tijd. Dat vind ik vervelend maar volgens Shermaine moeten we blij zijn dat we hierdoor eens de goede en positieve kant van de mens en de wereld zien :). Ze heeft gelijk en ik ben heel dankbaar dat er zoveel mensen zijn die tijd besteden aan mij helpen ondanks dat ze mij niet kennen. Het helpen van vrienden maar ook vrienden van vrienden is wel echt deel van de Chinese cultuur.

4 Reacties

  • Janny

    Arme schat. Wat een gedoe. Is nu eindelijk alles in orde met je papieren. Kan me goed voorstellen dat je er moedeloos van wordt. Wel heel fijn dat er zoveel lieve mensen zijn die jou helpen. Ik ben erg trots op jouw doorzettingsvermogen. Veel liefs van Janny en Pieter Koorn

  • Sytske

    Dat valt nog niet mee allemaal! Wat een gedoe en heen en weer gereis! Ik vind mooi wat Shermaine erover zegt, zo is het ook. Het betekend ook dat de mensen wijs met je zijn en je graag helpen. Zegt ook veel over jou.
    Doeg, en weer bedankt voor je update!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.