20 mei: Veel leuke dingen een paar minder leuke dingen en alles daartussen in

你好!De belangrijkste vraag is toch wel of ik mijn ouders gevonden heb? Het antwoord is helaas nee. Wat betreft de zoektocht ben ik nog niet veel verder. Het wachten is nog steeds op de toestemming van het politiebureau om DNA af te geven. De op één na belangrijkste vraag is dan hoe het met mijn Chinees gaat? Wat betreft Chinees leren, ik ga natuurlijk vooruit, maar lang niet zo snel als gewenst, helaas. Waar dat aan ligt? Een prioriteitskwestie en aan de moeilijkheidsgraad van deze taal die toch wel heel hoog is.

Chinees blijkt toch wel een heel moeilijke taal te zijn. Hoewel de grammatica echt niet zo moeilijk is gaat het leren een stuk langzamer dan bijvoorbeeld Spaans. Tenminste, ik stel me zo voor dat als je een jaar in Spanje studeert je het na dat jaar toch wel bijna vloeiend kan. Na dit jaar in China ben ik nog steeds verre van vloeiend. Dat is zeer frustrerend want het leren van Chinees is voor mij iets dat ik eigenlijk al lang gedaan zou moeten hebben. Waar sommige Europese vrienden voldoening halen uit het verbeteren van hun Chinees voel ik dat helemaal niet zo. Dit hele leerproces is slechts een inhaalslag voor een vaardigheid die ik al lang zou moeten beheersen. Ook het idee dat als ik naar de Chinese school was gegaan als kind dan had ik de tijd die ik nu aan chinees besteed aan een andere taal (Fins, Japans, Noors?) kunnen besteden… Helaas was de Chinese school te ver weg en was mijn discipline niet genoeg om het middels zelfstudie te leren.  Ik weet dat dit nu eenmaal zo is gelopen en de enige oplossing is om nu door te zetten :D. Deze kwestie komt alleen vaak (dagelijks?) op, vooral wanneer ik andere studenten ontmoet die véél beter zijn en nu we deze week allemaal de HSK toets (taaltoets) moesten doen was het nog maar eens extra expliciet.

De toets heb ik gisteren gemaakt in Jimei, een andere universiteit in Xiamen, want hier kan je het op de computer doen en hoef je niet met de hand te schrijven.
De bouwstijl van de campus in Jimei is erg niet Chinees maar meer Mediteraan?
Het was ongeveer 36 graden toen ik deze foto’s maakte, ik denk dat er daarom niemand buiten was en het zo verlaten lijkt.

Op naar een leuker onderwerp :D! Via een adoptie whatsapp groep ken ik Merel sinds vorig jaar. We wilden nog afspreken voor ik naar China ging maar er was helaas geen tijd meer. Nu konden we dit bezoekje inhalen hier in Xiamen! Merel en Harvey hadden een tussenstop in Xiamen op de weg van Amsterdam naar Thailand. We zijn samen de hele dag de stad in geweest, naar de botanische tuin, Siming campus, Shapowei en het strand. Dit was een zeer leuke dag.

Dit is op een heuvel in de botanische tuin. Hier konden we genieten van een fris briesje dat zeer welkom was. Het was deze week verschrikkelijk warm (ik was bijna een beetje verbrand dus dan was er wel echt veel zon) 😉 Hier kijken we dan ook vol tegen de zon in.
De bekende foto op Siming Campus. Als hier de zon schijnt loopt iedereen (de Chinezen) met een paraplu. Misschien moet ik dat vanaf nu ook doen want het is nu wel echt warm.

Diner in Ms. Chou. Ik zal het goedkoop uit eten gaan wel missen als ik weer in NL ben. Met zijn drieën hadden we gegeten voor zo’n 3 euro per persoon inclusief drinken en fruit.

Hoewel het nu dus heel heet is was er twee weken geleden een dag met heel veel regen. Op het eiland was alles overstroomd. Omdat wij op het platteland wonen wat iets hoger ligt hadden we nergens last. In tegenstelling tot op Siming Campus en het eiland waar erg veel wateroverlast was.

Siming Campus

Na deze ene dag heeft het niet meer geregend en was het weer gewoon warm. In China zijn de meeste mensen erg bang om een donkere huid te krijgen door de zon. Iedereen blijft het liefst zo wit mogelijk in plaats van 黑, wat letterlijk zwart betekent. Ik ben voor de Chinese maatstaven dan ook al veel te donker. Deze uitgesproken voorkeur en het expliciete uiten hiervan vind ik soms wel erg irritant.

Mijn lievelingshond is er ook nog steeds. Hij heet QQ en is erg wit! en zacht!
Conrad gezien vanuit Shapowei, in de nacht.
Alex en Eva kregen bezoek van twee vrienden uit IJsland. Dit is in Raven Nightclub, één van de 3 uitgaansgelegenheden hier in deze stad met bijna 4 miljoen inwoners.
De volgende dag was niet erg productief en voor sommigen onder ons ook niet heel prettig (niet ik!) maar gelukkig was er Pizza.

 

 

Door één van mijn docenten was ik gevraagd om mee te gaan op een dagtripje. Ik wist eigenlijk niet waarom want het was niet met mijn eigen klas. Een paar andere vrienden waren ook gevraagd, niemand wist eigenlijk waarom deze dagtrip georganiseerd was. Op de dag bleek dat we meegingen met de nieuwe Nederlandse studenten uit Leiden :). Een aantal van hen had ik al eerder die week ontmoet op weg naar Raven. Het was grappig dat er ineens zoveel Nederlandse studenten hier zijn. Tot nu waren Daniel uit Amsterdam en ik de enige. Toen ineens het volkslied gezongen werd tijdens een spelletje voelde ik me helemaal terug in Nederland…

De dagtrip was naar een plek met bonzai boompjes.
Ook werd daar ‘meat floss’ gemaakt. Dit is vlees dat net zo lang rondgedraaid wordt en uit elkaar getrokken wordt tot er aleen draadjes overblijven. Hmmm.
Daarna gingen we naar de sojasaus fabriek. Dit zijn de potten waarin de sojabonen gefermenteerd worden. Deze staan allemaal buiten. Helaas konden we verder alleen in het museum kijken.

Ook kon er sojasaus geproefd worden. Deze sojasaus kost ruim 50 euro voor een fles!
Eenmaal terug op de campus was er een hele mooie zonsondergang

Ineens werd het duidelijk wat er weken geleden gedaan werd rondom de vijver.

Dit was eind maart, er werden dus bloemetjes geplant!

Het einde is weer 2 weken dichterbij gekomen. Het wisselt per moment, het ene moment lijkt het me heel fijn om weer terug te zijn in NL, het andere moment maakt de gedacht me niet erg blij. Ik wil echt graag mijn familie en Yannik weer zien! Maar als ik me voorstel dat ik weer terug ben dan voelt China heel ver weg. Het is echt niet omdat ik China zo’n fantastisch land vind. Het is een gevoel dat ik niet echt onder woorden kan brengen maar het is alsof ik hier een deel van mezelf moet achterlaten. Ik vond gisteren deze quote van Pascal Mercier (Night train to Lisbon) die het misschien wel heel goed omschrijft.

‘We leave something of ourselves behind when we leave a place, we stay there, even though we go away. And there are things in us that we can find again only by going back there’

Zo ongeveer, wat betekent dat ik in de toekomst dus zeker terug ga komen, in China, in Azië.

Komende vrijdag ga ik opnieuw naar de Filipijnen, met Amina en Rute gaan we naar Manilla om Shermaine te bezoeken en dan gaan we samen naar Palawan. Ik weet dat het niet vanzelfsprekend is om zoveel te kunnen reizen en ik ben daar dan ook oprecht dankbaar voor.

Ter afsluiting nog een leuk filmpje van de markt hier waar we vaak eten.

 

Misschien vind je dit ook interessant

2 reacties

  1. Wat je chinees betreft heb je de lat wel wat hoog gelegd voor jezelf geloof ik!
    Je kunt je vast al heel aardig redden onderweg.
    Prachtige foto’s weer. En dat filmpje!
    In Nederland wordt de gemeente al gebeld als er een tegel scheef ligt🤣
    En wat zal het lekker ruiken! Nou ja, niet overal vermoed ik..🤔
    Nog een fijne tijd daar, en dan geen afscheid..maar “wordt vervolgd”
    Dag! Oant sjen!
    😗

  2. De laatste loodjes in China .?
    Ik hoop dat jij nog succes hebt met je zoektocht.
    Veel plezier nog
    Groeten uit Beilen.
    Joop en Dirkje

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.