22 februari: Chinees nieuwjaar, schrijven en sushe

Vuurwerk 

Gelukkig nieuwjaar, voor de tweede keer dit jaar! Vorige week 15 februari werd het Chinees nieuwjaar gevierd en daarmee zijn we beland in het jaar van de hond (mijn jaar, en dat van iedereen geboren in de jaren 1910 , 1922, 1934, 1946, 1958, 1970, 1982, 1994 en 2006). Mijn eerste Chinese jaarwisseling, bijzonder want in Nanping samen met mijn nanny, haar kleindochter die mijn beste Chinese vriendin is, haar ouders, en vrienden van de familie.

Wat gebeurde er na de Filipijnen? Het was de dagen erna nogal wennen om weer in Xiamen te zijn. Gelukkig zijn Amina en Alberto hier ook en hebben we het best gezellig. Alberto is zo ongeveer bij mij ingetrokken en we werken de hele dag in mijn kamer, hij aan zijn these en ik aan mijn artikel. Op de dag dat ik naar Nanping zou gaan kwam Shermaine, mijn leukste roommate die nu weer terug naar huis is, langs met haar neven en nicht in Xiamen. Voor een middagje herenigd!

Hereniging <3

Vanuit het park moest ik eerder weg naar het station om met de trein naar Nanping te gaan. Er was helemaal geen grootse drukte zoals ik had verwacht op het station. Ik was pas laat bij Yangting haar huis dus we gingen meteen naar bed. Mijn roze fleece pyjama van de vorige keer lag al klaar :).

Voorbereidingen de dag voor oudjaarsdag. We kochten die rode lampionnen en ik kocht nog snel hongbao’s, rode enveloppen, om tijdens de jaarwisseling te geven. 
Ook kocht Yangting nieuwe schaaltjes.
En veel mensen kochten kippen en eenden.
Bij Yangting hingen deze twee eenden al in de keuken toen ik kwam…
’s Ochtends gingen we naar Gaitou om de nanny op te halen.
Omdat het winter is zijn alle rijstvelden geel/bruin gekleurd.
Het huis. De rechter ingang daar woont de nanny, de linker ingang daar wonen haar buren. Het huis is tegen de rotsen gebouwd en heeft veel open stukken. Het lijkt mij verschrikkelijk koud ’s winters. De nanny heeft geen centrale verwarming, wel een kleine oude tv. Ik heb haar heatpacks gegeven. Ze heeft wel een haard met hout waar ze boven kookt.
Mijn nanny voor het huis van Yangting

Nadat we de nanny hadden opgehaald bezochten we de vrienden van de familie, we bezoeken hen altijd als ik in Nanping ben en ze zijn altijd heel gastvrij. We werden uitgenodigd voor de lunch de volgende dag. Aan het eind van de middag gingen we naar het kindertehuis om de directrice hier op te halen. Ze had ons in januari uitgenodigd toen ik in het tehuis was geweest voor mijn paspoortproblemen maar ik dacht dat het vooral uit beleefdheid was. Vorige week stuurde ze mij via Wechat opnieuw een uitnodiging. We gingen naar haar huis om thee te drinken en daarna gingen we met haar zoon en man naar een buffet restaurant in het centrum van Nanping.

Uiteten met de directrice van het tehuis, haar man en haar zoon.
Hotpot (soort fondue)

De volgende ochtend was het oudjaarsdag. De dagen verlopen eigenlijk net als in NL, voorbereidingen treffen, samen eten, oudejaarsshow kijken op tv en familie en vrienden zien, en natuurlijk hongbao’s uitwisselen. Ik had niet verwacht dat iedereen al ruim voor 00:00 naar bed ging, gelukkig nieuwjaar wensen kan gewoon de volgende ochtend. 🙂

Lunch bij de vrienden van de familie. Het eten bestond uit niangao (gefrituurde rijstcake), vis, kip, een soep, groene groenten en dumplings. Ik had een cadeautje meegenomen, een geschenkverpakking met kiwi’s. Van de familie kreeg ik zelfs een hongbao (rode envelop met geld).
Dit is bij de vrienden van de familie thuis, het is een soort balkon. Ik vond dat heel grappig om op te staan.
Diner op oudjaarsavond. Yangting haar vader staat niet op de foto want die eet altijd snel en gaat dan naar buiten. Ik vroeg Yangting wat hij dan doet maar hij loopt gewoon rond in de straat en kijkt of hij bekenden tegenkomt. Rechts zit een vriendin van Yangting die ze had uitgenodigd omdat zij anders alleen thuis zou zitten. Deze vriendin vond dat ik een vreemd accent had… Ook vonden ze dat ik mijn stokjes niet goed vasthield waarop Yangting haar uitlegde dat ze het mij al meerdere keren had geprobeerd te leren… Het eten bestond uit gefrituurde niangao, niangao met sesamzaad, eendensoep, kip, soep met vleesballetjes, dumplings, gefrituurd deeg met vulling, rundvlees en nog meer eend.

In de avond keken we een oudejaarsshow op televisie. Iedereen viel al tijdens het kijken in slaap en Yangting en ik gingen om 23:30 naar bed. Ik wilde wakker blijven om naar het vuurwerk te kijken maar er waren vooral knallen en ik was ook wel erg moe. 

Nieuwjaarsochtend. Overal waren de straten rood van het vuurwerk. Dit jongetje rende meteen naar binnen na het maken van deze foto. De foto heet ‘xiaopengyou’ . Xiaopengyou betekent letterlijk kleine vriend. In China worden kinderen vaak zo genoemd.
Yangting haar ouders en mijn nanny wilden perse dat we nieuwe kleren gingen kopen voor mij. Natuurlijk probeerde ik hen te overtuigen dat dat niet nodig is en dat ik genoeg kleding heb maar dit is een gebruik voor Chinees nieuwjaar, net zoals sommige mensen dat in NL voor kerst doen en ze waren niet over te halen. Hier mijn nieuwe Chinese jas. Ik voelde me wel erg bezwaard dat ze geld aan kleding voor mij wilden besteden omdat ze niet zo veel geld hebben. De jas zelf vind ik wel erg mooi hoewel hij erg Chinees is:). Hier zijn we een berg aan het beklimmen op nieuwjaarsochtend. 
Op de berg was een kleine tempel waar mensen kwamen bidden. Wij hebben ook gebeden. Ik heb voor iedereen wierook aangestoken en we hebben geel papier verbrand.

Later op de middag gingen we naar het centrum om een vriendin van Yangting te ontmoeten. Dit is typisch Chinees, kleding met de meest vreemde vertaalde teksten haha.
We gingen naar een park met een toren en van bovenaf kan je Nanping zien liggen. Nanping is echt een kleine stad en is omringd door bergen. Mede daardoor zijn de invloeden van buitenaf nog niet zo vergevorderd. Hier is bijvoorbeeld maar 1 McDonalds en zijn verder nauwelijks winkels die tot ketens behoren. We wilden uit eten maar alles was gesloten omdat het nieuwjaarsdag was. 
’s Avonds belandden we op dit familie feest. Dit zijn ook vrienden van de familie maar ze zijn eigenlijk allemaal familie. Ik werd ook meteen bij iedereen thuis uitgenodigd. Eén stel woont in Xiamen en ik ga daar een keer op bezoek met Yangting. Veel mensen hadden flink gedronken, één man was zeer dronken en bleef de hele tijd naar mij toekomen. Gelukkig probeerde de rest van de gasten hem weg te houden… 

In China, worden niet Chinezen nog vaak als iets bijzonders gezien. Vooral in een kleine stad als Nanping hebben veel mensen nog nooit een ‘niet Chinees’ gezien. ik heb in de 4 dagen dat ik er was slechts 1 vrouw gezien met blond haar.  Ook op het feestje wilde iedereen proosten met de ‘waiguoren (buitenlander)’ uit Nederland. De mensen die een beetje Engels konden werden door iedereen aangemoedigd wat te zeggen tegen mij, dat leverde een hoop gelach op bij iedereen. Ik ben natuurlijk veel minder bijzonder dan bijvoorbeeld Yannik omdat ik er Chinees uitzie. De familie vertelt iedereen die we ontmoeten dat mijn vriend uit Duitsland komt en wil dan dat ik een foto laat zien. Buitenlands zijn is nog echt een ding hier, dat is een groot verschil met Nederland. 

Hieraan gerelateerd vroeg ook iedereen die we tegenkwamen, al was het maar op straat, waarom ik zo donker ben. Yangting legde dan uit dat ik net twee weken in de Filipijnen was geweest. Een witte huid, net zoals grote ogen, lang zijn,  is hier het schoonheidsideaal en mensen met een lichte huid worden enorm bewonderd. Niemand wil zongebruind zijn. Dit soort idealen vind ik wel een van de mindere dingen in China (en andere Aziatische landen).

Dit was de lunch op de laatste dag. We werden uitgenodigd bij de broer van de vader en nog andere familieleden van hem. Er was sushi! Zelfgemaakt door één van de neven, Chinese stijl maar wel lekker :).

Dit was mijn Chinese nieuwjaar. Het was een bijzondere ervaring met mijn Chinese familie die heel lief is en die ik dan ook erg dankbaar ben. Ondanks de overeenkomsten tijdens deze dagen wordt je je ook bewust van de cultuurverschillen als je ruim 4 dagen logeert. De familie en iedereen die we ontmoet hebben is heel erg gastvrij en doen er alles aan om je thuis te laten voelen. Ze letten daarom heel goed op je en zien, zo voelt het, alles wat je doet. Veel dingen worden op een bepaalde manier gedaan en als ik die op een net iets andere manier deed dan dan werd ik daar ook op gewezen :). Ik heb gemerkt dat ze het je niet kwalijk nemen maar ze zijn er wel van overtuigd dat er één manier is die het beste voor je is. Omdat ze willen dat het goed met je gaat, moet je dingen dus eigenlijk wel op die manier doen. Dat is soms wel een beetje vermoeiend. Bijvoorbeeld, in huis moet je pantoffels dragen. Als ik per ongeluk een paar stappen zonder de pantoffels deed dan werd er meteen naar de pantoffels gewezen omdat je het anders koud kan krijgen :). Al met al ben ik vooral heel blij dat ik deze Chinese familie heb en dat ik dit jaar de kans heb om ze steeds beter te leren kennen en een betere band met ze op te bouwen. 

Helaas is er ook nog steeds de taalbarriere. Deels omdat ze meestal een dialect spreken en omdat de uitspraak hier ook echt verschilt maar ook omdat mijn Mandarijn nog steeds niet zo goed is als ik zou willen. In een echte conversatie zijn zinnen vaak veel langer dan hoe we die op school leren ofzo. Yangting en haar familie hebben zich inmiddels wel aan mijn ‘slechte’ uitspraak gewend maar voor andere mensen, vooral in Nanping, is het vaak wel moeilijk en dan moet Yangting het herhalen.

Terug naar Xiamen, de afgelopen dagen ben ik eigenlijk vooral de hele dag op mijn kamer geweest (in Chinees: sushe) om aan het artikel te werken. Restaurants en winkels zijn nog steeds gesloten. In de supermarkt zijn geen verse producten meer te koop ivm de vakantie. Voor groente moest ik naar de supermarkt met de bus, 25 minuten. Maar nu kan ik gelukkig wel weer koken :). Dit weekend ga ik naar Shanghai want papa, mama, Roxin en haar vriend komen!

 

 

Misschien vind je dit ook interessant

5 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *