30 maart: mijn adoptie-ervaringen en wel of niet zoeken

‘Of ik mijn ‘echte’ ouders ook ken?’ , ‘of ik dan in ieder geval op zoek wil gaan?’, ‘Of dit mijn ‘echte’ zusje is?’,  dit zijn zonder twijfel de vragen die het meest aan mij gesteld worden. Nadat ik dan mijn antwoorden, die inmiddels al voorgeprogrammeerd zijn, heb gegeven komen de vervolgopmerkingen. Bijvoorbeeld dat ik wel ‘heel veel geluk heb gehad dat ik in Nederland kon opgroeien’. Ik zeg dan vaak dat dat klopt, dat ik anders op straat mandarijnen verkoopster was of dat ik waarschijnlijk 12 uur per dag in een mobieltjesfabriek zou werken. Daarnaast zijn er mensen die bewondering uitspreken over mijn ouders, omdat zij dat nooit zouden kunnen ‘houden van een kind dat niet van henzelf is’. Mijn moeder heeft daarover een keer gezegd ”ik houd toch ook van papa en wij zijn ook niks van elkaar”. Dat vond ik een goede redenatie, die ik dan ook begon te gebruiken als reactie wanneer deze vraag weer eens kwam. Nu hier in China merk ik dat men vaak veel bewondering heeft voor mijn vader en moeder. Daarnaast merken ze dan op dat ik erg veel geluk heb gehad. En ergens weet ik dat dat natuurlijk waar is maar soms is het idee hier dankbaar voor te moeten zijn wel een beetje lastig. Ik weet ook dat mijn ouders het niet zo zien. Kinderen adopteren was voor hen geen uiting van liefdadigheid maar omdat het biologisch niet lukte om zelf kinderen te krijgen. Na veel moeilijke jaren was adoptie het laatste alternatief. Een keuze die ze, als ze wisten hoe geweldig het is om kinderen te adopteren, al veel eerder hadden willen maken.

In mei 1995 zijn mijn ouders met 4 andere echtparen naar China gereisd om daar 5 meisjes op te halen. Ik was 14 maanden dus ik weet hier uiteraard niets meer van. Dit is tegen de verwachting in van veel mensen want ik krijg regelmatig de vraag of ik hier nog iets van weet. Nee, heb jij nog wel veel herinneringen aan je eerste jaar? Vanaf het begin wist ik dat ik geadopteerd ben en dat er ergens in China nog een Chinese moeder woont die heel arm was en daarom niet voor mij kon zorgen. Omdat ze wel wilde dat ik een goed leven zou hebben en zij mij dat niet kon geven. Dit is hoe ik me het verhaal herinner toen ik in de basisschoolleeftijd was. Ik weet ook nog dat ik tussen de middag altijd naar huis ging om te eten en dat er een moment was toen ik ongeveer 6 was dat ik vroeg ‘mama ik ben toch geadopteerd?’ Ik sprak het woord alleen helemaal verkeerd uit, toen ik dat hoorde voelde dat erg stom. Maar ik was inderdaad geadopteerd. Ik wist dus zeker wel dat ik niet uit de buik van mijn moeder kwam maar had dit nog niet gelinkt aan de term adoptie. Op de basisschool had ik er eigenlijk nooit echt problemen mee. Ik was trots op mijn donkere haar en ogen. Uiteraard was het hanki panki shanghai liedje en daarbij het aan de ogen trekken, wat ik volgens de juf niet hoefde te doen, want ik was immers al Chinees, wel heel ongemakkelijk. Er waren natuurlijk wel vaak opmerkingen over mijn Chinese uiterlijk of als er iets over China in het nieuws was geweest maar toch bleef ik voornamelijk trots en was ik zeer geïnteresseerd in alles wat met China te maken had.

Toen ik 8 jaar en ouder was gingen we jaarlijks naar de camping en daarvan kan ik me goed herinneren dat mijn zusje en ik afgezien van een aantal keren, de enige Chinese kinderen waren. Bij het maken van nieuwe vrienden kwamen dan ook altijd onmiddellijk de bekende vragen weer langs. Toen ik 14 was kwam er een gezin op de camping met een geadopteerde drieling. Mijn vader en hun vader spraken over hun kinderen tijdens het afwassen en de hele zaal was stil. Niemand mengde zich in het gesprek maar iedereen luisterde mee. Het was leuk dat wij niet meer de enige geadopteerde kinderen waren op de camping. Ook houden wij nog steeds jaarlijks in mei een reünie met de andere 4 gezinnen. Met hen hebben we nog steeds goed contact. Voor mij was dit altijd een belangrijk moment omdat we vaak samen buiten speelden of de stad in gingen en iedereen dan naar ons keek. Ik vond dat altijd heel leuk omdat ik dat het gevoel had eens niet op te vallen en echt ergens bij te horen. Niet de enige Chinees maar maar met nog 4 vriendinnen samen.

Op de middelbare school had ik in mijn klas nooit problemen met het Chinees zijn. Echter, op straat begonnen andere jongeren wel regelmatig dingen te roepen zoals ‘ni hao’ of ‘babi pangang/foeyonghai’ en ‘tjingtjangtjong’. Het lukte me nooit hier wat op terug te zeggen. Nog steeds niet eigenlijk. Ook toen ik zelf wat ouder werd en per dag 2 uur moest fietsen naar school in Assen (4 t/m 6 vwo) werd er nog steeds veel geroepen. Als ik op de fiets anderen inhaalde dan verwachte ik altijd een opmerking. Waar ik dan vervolgens niets op kon terug zeggen. Met mama oefende ik wel eens wat ik kon zeggen maar in de praktijk klonk dat altijd stom. Soms vraag ik me wel af of het anders zou zijn geweest als ik er niet Chinees uit had gezien en dat ik het niet had geweten of het dan helemaal geen issue geweest zou zijn. Eigenlijk zijn het vaak andere mensen die je eraan herinneren dat je geadopteerd bent. Zelf zie ik mijn ouders gewoon als mijn ouders.

Op de universiteit in Groningen was alles natuurlijk veel internationaler. Er studeren veel studenten uit China aan de RUG. Hier val je op straat niet echt op. Regelmatig wordt ik in het Engels aangesproken omdat ze denken dat ik een internationale student ben. Als ik dan in het Nederlands antwoord voelt diegene zich vaak een beetje ongemakkelijk dus praat ik dan maar Engels. Soms ook niet. Tijdens mijn studietijd werd het onderwerp adoptie veel vaker benoemd. Voor mij is het eigenlijk zo dat zo lang ik er niet over nadenk het geen probleem is. Ik kan er makkelijk met mensen over praten omdat ik dan nooit echt stil sta bij wat ik zeg. Het zijn eerlijke antwoorden maar ik probeer er niet écht aan te denken, want dat is toch wel moeilijk. Ik begon er steeds meer over na te denken en het gevoel nergens echt bij te horen werd ook meer expliciet. Ik wist dat ik er niet Nederlands uitzie maar hier wel ben opgegroeid. Ik wist dat ik Chinees lijk maar nooit een ‘echte’  Chinees kon zijn. Waarom zou je bovendien een Chinees willen zijn. China het land van de milieuvervuiling, schending van de mensenrechten en waar ze ook nog hond en kat eten(!). Het gaf het gevoel dat ik niet echt een reden heb om een Chinees te willen zijn hoewel ik dat wel graag wou. Eigenlijk wou ik voornamelijk ergens bij horen. Ook doordat ik Chinese vrienden kreeg werd ik soms geconfronteerd met het feit dat ik niet Chinees was. Als zij Chinees spraken kon ik niet meedoen. Via een huisfeestje van een vriendin ontmoette ik een paar Chinese vrienden waarmee we een aantal keer naar een ‘asian party’ gingen. Hier waren dan bijna alleen maar Asians. Voor mij waren deze feestjes heel leuk, niet omdat ik zo van uitgaan houd maar ik kreeg hier het gevoel ‘ergens bij te horen’. In hetzelfde jaar werd er via facebook en whatsapp een groep opgericht voor Chinese geadopteerden in Nederland en later een groep met meiden van dezelfde leeftijd waarin veel gedeeld wordt. Ik heb veel aan de contacten met hen.

Een aantal van hen hebben inmiddels hun biologische ouders gevonden. Dit heeft mij erg aan het denken gezet het afgelopen jaar want wie weet zou dat voor mij ook mogelijk zijn? Tot dan toe hadden mijn ouders altijd gezegd dat het onmogelijk zou zijn om hen te vinden. Daardoor heb ik de wens hen te vinden eigenlijk altijd weggedrukt want het zou toch niet kunnen. We hebben nauwelijks aanknopingspunten. Dit jaar was natuurlijk de uitgelezen kans om het wel te proberen als ik het zou willen. Hoewel ik vorig jaar nog dacht dat ik in Xiamen waarschijnlijk wel een begin zou maken, heb ik na aankomst in Xiamen eigenlijk snel besloten het niet te doen. Om te beslissen moet je erover nadenken en alleen al erover nadenken is pijnlijk. Ik stelde de beslissing lang uit tot 3 weken geleden mijn vader met een concreet voorstel kwam om met mij mee te gaan naar Nanping om te zoeken. Ik mocht daar natuurlijk rustig over nadenken maar een week later zou het al in het weekend erop kunnen plaatsvinden. Eigenlijk is dit ook iets waar ik al jaren over nadenk en het beste moment zal waarschijnlijk nooit komen, of je zou kunnen zeggen dat is nu. Want nu ben ik Xiamen, spreek ik een beetje Chinees, worden door iedereen sociale media gebruikt en bovenal is China nog open richting geadopteerden die zoeken. Zodra er te veel aandacht voor komt en er negatieve ervaringen ontstaan kan de overheid snel maatregelen treffen die een zoektocht een stuk moeilijker te maken.  Hoewel dit voornamelijk praktische redenen zijn heb ik met veel vrienden ook over de emotionele kant gesproken en eigenlijk kon iedereen mijn angst voor de beslissing goed begrijpen maar dachten de meeste mensen ook dat ik het wel moest doen. Ik ben eigenlijk bang voor wat er gaat komen als ik begin te zoeken. Daarnaast blijft het waarschijnlijk ook altijd een ding als ik het niet doe. En aangezien ik er sowieso al veel mee bezig ben kan ik misschien beter er echt wat mee doen, het tenminste geprobeerd te hebben. Want natuurlijk wil ik hen vinden, al heel lang.

En daarom ben ik vorige week met papa een weekend in Nanping geweest en zijn we mijn zoektocht gestart. We hebben onder andere deze flyers verspreid in het dorp waar ik gevonden ben. Ook heb ik inmiddels meerdere interviews gegeven die zijn gepubliceerd online, op televisie en in de krant. In mijn volgende blog meer over de zoektocht. 

Misschien vind je dit ook interessant

5 reacties

  1. Ik hoop dat jullie slagen op jullie zoektocht!
    Heel veel succes gewenst.
    Ook voor je chinese ouders zou het fijn zijn te weten wat voor mooie jonge vrouw hun dochter is geworden.
    Harlijke paas-groeten,
    Sytske

  2. Heel veel succes met je zoektocht! En inderdaad, het perfecte moment zal er waarschijnlijk nooit zijn, dus dan is het nu misschien wel het juiste moment. Xxx

  3. Wat een mooie post. En ik herken het dat vroeger op school ‘hanki panki shanghai’ etc werd gezongen/gezegd. Maar gelukkig nu niet meer. Echt een hele mooie post en heel mooi geschreven. Heel veel succes <3

  4. Hai lieverd, dit is toch best wel heftig. Het enige wat ik je kan zeggen is:”volg je gevoel en je hart”. Ik weet dat papa en mama 100% achter je staan. Je bent en blijft hun lieve dochter en zullen je steunen waar zij kunnen. Veel succes met je zoektocht. Dikke knuffel van Janny en Pieter

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.