4 mei: Hoe verloopt de zoektocht tot nu toe?

Zo’n schattige hond, gevonden in de kantine

De laatste blogpost is al zo’n maand geleden. Ik heb meerdere keren gedacht dat ik zou gaan schrijven maar ik was de afgelopen weken niet erg in de stemming om een verhaal te schrijven. Nu denk ik dat het wel weer tijd is voor een kleine update :).

Hoe ik begonnen ben met zoeken

Inmiddels ruim een maand geleden ben ik begonnen met zoeken. Ik voelde me niet erg goed voorbereid maar misschien kan je dit ook nooit optimaal voorbereiden en moet je gewoon meegaan in wat er komt. Op vrijdag 23 ben ik naar Nanping gereisd per trein. Die week had ik een flyer gemaakt en deze kon ik vanuit de trein posten op de Chinese social media. Aanvankelijk was ik een beetje bang voor de reacties als ik het op Wechat (Chinese versie van Whatsapp) zou plaatsen maar mijn flyer werd heel veel gedeeld. In de avond sliep ik in een hotel en was ik druk bezig met het helpen van Annelynn, een goede vriendin die ik sinds vorig jaar juni help met het zoeken naar haar ouders. Voor haar waren er in deze zelfde week ook nieuwe ontwikkelingen die bestonden uit veel media aandacht met als resultaat dat zij haar verzorgster heeft terug gevonden met wie zij een speciale band had in het tehuis. Heel toevallig en bijzonder dat dit allemaal in dezelfde twee weken is gebeurd en dat we dit tegelijk meemaakten.

Terug naar mijn zoektocht. Zaterdagochtend ben ik met papa naar Daheng gereden. Daheng is een heel klein dorp op 40 minuten rijden van Nanping. Voor de poort van een verzorgingshuis voor ouderen in Daheng ben ik in maart 1994 gevonden door de eigenaar van het huis. In 2007 zijn wij hier al eens geweest en hebben toen foto’s gemaakt en met de vinder gesproken. Met behulp van deze foto’s en hulp van de aardige didi taxi chauffeur vonden we het huis en de familie al snel. Ze waren heel blij ons te zien.  Met de kleinzoon van de vinder zijn we ’s ochtends door het dorp gegaan om mijn flyer op belangrijke plaatsen op te hangen. Daarna hebben we geluncht met zijn familie en ’s middags heb ik met papa flyers uitgedeeld en opgehangen aan de andere kant van het dorp.

Met papa
De vindplaats, foto gemaakt in 2007. Inmiddels is dit helemaal vernieuwd.
De vindplaats in Daheng, een huis voor ouderen
Vindplaats
Voor dit hek was ik gevonden
Papa plakt flyers
Mensen op straat het verhaal vertellen, meteen komen alle buren er ook aan

Yangting haar familie en Yangting in het bijzonder helpen mij ook veel. Haar ouders hebben mijn flyer op wechat gedeeld waardoor de informatie Daheng al had bereikt voor ik er was. Ik wilde een man een flyer geven en toen liet hij mij de flyer al op zijn telefoon zien, hij had hem de vrijdagavond ervoor al gezien. Dat was heel gek. Ook kwam ik een flyer van mezelf tegen in het dorp die ik niet had opgehangen. De meeste mensen waren heel geinteresseerd en we mochten de flyers in winkels en zo ophangen. Alleen de mensen die Mahjong speelden of aan het kaarten waren niet. Zij zeiden steevast dat ze niets wisten of reageerden helemaal niet. 

Rond 15:00 gingen we weer terug naar Nanping met de bus. In de bus ging het verhaal ook meteen rond. In Nanping zijn we naar Yangting haar familie geweest en werden we uitgenodigd voor een diner. Papa en ik waren dankbaar maar voelden ons ook heel bezwaard omdat we de familie zoveel extra kosten bezorgden. Ze wilden uiteraard niet dat wij iets betaalden, dat is altijd een lastige kwestie hier. In China is het gebruikelijk dat je je gasten uitnodigt en wij zouden dat ook doen als ze bij ons komen, alleen komen zij niet snel naar Nederland. Uiteindelijk konden we ze de volgende dag met heel veel moeite een hongbao (rode envelop met geld) geven onder het motto dat dit nog voor nieuwjaar was. Deze gaven zij meteen door aan de Nanny die hem terug moest geven aan ons. Dit stonden wij uiteraard niet toe.

Na het eten heb ik met papa nog 3 uur in een café gepraat, dit was een waardevol gesprek. Tussen het praten door werd ik de hele tijd gebeld en kreeg ik veel berichten in wechat. Hier zaten nog niet echt aanknopingspunten tussen.

Op weg naar Gaitou versperde een bamboe stengel de weg, papa, Yangting haar vader en een vriend proberen hem te verwijderen.

De zondag gingen we naar Gaitou om de nanny op te halen en zodat papa haar dorp kon zien. Daarna was een lunch gepland met de nanny, haar family en de directrice van het tehuis. Verder hadden we niets gepland maar ineens belde Yangting dat we via haar familie vrienden een interview konden geven voor Nanping televisie en dat zij graag wilden dat papa er ook bij was. Daarom moest het nog dezelfde dag gebeuren. Het interview werd gepland rond 14:00 en wij wijzigden ons treinticket naar een later tijdstip. Het interview vond plaats in het tehuis. Het was mooi dat papa en de nanny hier ook bij waren. Ik probeerde het in het Chinees te doen. Na het interview gingen we naar het treinstation, papa ging terug naar Shanghai en ik naar Xiamen. 

 

 

Uitgenodigd voor de lunch door de directrice van het tehuis. Blij dat ik zoveel aardige mensen ken in Nanping, de familie van Yangting, de vrienden van de familie, de directrice en haar man

De week erna kreeg het verhaal heel veel media aandacht en deed ik nog verschillende interviews, via de telefoon maar ook kwamen er journalisten op de campus om te filmen. Het was fijn dat er zoveel aandacht voor was maar het was ook erg overweldigend allemaal.

Journalisten op de campus

Naar aanleiding van deze nieuwsberichten kreeg ik nog meer telefoontjes en berichten in Wechat. Veel mensen wilden me gewoon even succes wensen, hele lieve reacties van mensen die ik helemaal niet ken. Ook spraken veel mensen hun waardering uit voor mijn vader en moeder. Daarnaast waren er ook redelijk veel onduidelijke berichten van mensen die gewoon even wilden kletsen.. Het was best aangrijpend om ineens gecontacteerd te worden door vaders, moeders of zussen die opzoek waren naar hun dochter of zus. Meestal bleek de vindplaats of geboortedatum niet te kloppen. Met een familie leek het wel overeen te komen. Wij hebben inmiddels een DNA test gedaan. Deze bleek na een lange week wachten negatief te zijn, we zijn geen familie. Hoewel ik er eigenlijk al bang voor was, was het toch erg jammer en verdrietig. Voor mij maar ook zeker voor deze familie. De weken erna heb ik het hier erg moeilijk mee gehad. Hoewel mijn goede vrienden wel vroegen hoe het ging was het te lastig om er echt met andere mensen over te praten. Ik ben daardoor heel veel sociale activiteiten gaan doen om alles te onderdrukken. Uiteraard weet ik als ‘psycholoog’ dat dit niet de juiste manier is 😉 want het blijft toch in je zitten. Na enige weken heb ik er dan toch met mijn vader over gesproken en besloten dat het goed zou zijn om het meisje, dat dus niet mijn zusje is, nog eens te ontmoeten. We hadden al afgesproken om vrienden te blijven wat de uitslag van de test ook zou zijn. Zij voelde net als ik na het doen van de test wel al een band en het was dus ook voor hen een teleurstelling. Afgelopen week ben ik met haar naar de stad geweest en hebben we gegeten. Ik ben blij dat ik in ieder geval een goede vriendin heb overgehouden. 

De hoeveelheid reacties is nu afgenomen en ik heb me ingeschreven bij een soort Chinese spoorloos maar het is nog afwachten of zij kunnen helpen. Verder ga ik zsm mijn DNA afgeven bij het politiebureau in Nanping, dit wilde ik al eerder doen maar het politiebureau heeft nogal veel tijd nodig om papierwerk te voltooien. Als dit gedaan is zouden mogelijke familieleden zelf naar het politiebureau kunnen gaan om daar ook hun DNA af te geven en te vergelijken. 

De hele zoektocht vraagt veel energie, alle contacten via wechat en de telefoon, de taalbarriere maar ook het feit dat het onderwerp ‘adoptie’ constant actief is, is wel moeilijk maar uiteraard geef ik niet op. 

Verder is het inmiddels echt zomer in Xiamen, elke dag rond de 25-30 graden. De tussentoetsen zijn geweest, mijn cijfers zijn niet erg goed helaas, en dat betekent dat het semester er bijna op zit. Dit geeft de onvermijdelijke vraag wat ik dan ga doen als ik weer thuis ben. Ook een onderwerp waar ik veel over nadenk. Het plan is om in de toekomst een phd plek te vinden om in het onderzoek te kunnen werken en tot die tijd werk te doen dat hierbij aansluit. 

Hier nog wat foto’s van de afgelopen tijd

Mijn lieve huisgenoten 🙂
We kregen gratis kaartjes voor een muziek festival in Xiamen, Magical land! Dit was een hele leuke dag 😀 wel super heet.
Deze hond zal het niet snel te warm krijgen… 😮
De campus is echt op het platteland maar waarschijnlijk is dit binnen paar jaar verdwenen want op de achtergrond zie je het winkelcentrum dat gebouwd wordt en hier komt ook een nieuw vliegveld

Botanische tuin bezoeken, ik wou al het hele jaar de cactussen zien

 

Misschien vind je dit ook interessant

8 reacties

  1. Wat een emotionele tijd voor je!
    Logisch dat het schoolwerk er onder lijdt😉
    Het is voor HJ ook bijzonder dat hij veel in China is en je kan helpen en met je delen.
    Weer bedankt voor je verslag en de prachtige foto’s!
    Wie weet levert het afgeven van je dna op den duur nog resultaat op.
    Dat deze mogelijkheid bestaat zal ook onder de bevolking steeds bekender worden.
    Ik wens je nog een paar fijne weken toe, geniet van de zomer!
    Dag lieverd😗

  2. Wat een emotionele tijd moet dit voor je zijn. Fijn dat papa je zo kan helpen. Wij hopen zo dat je zoektocht uiteindelijk zijn vruchten afwerpt. gisteren waren wij met vrienden in Giethoorn en daarvwarenVeel heel veel jonge chinezen die liedjes zongen en dansjes deden, zo leuk. Wilde met ze praten om over jou te vertellen maar durfde het uiteindelijk niet. Veel liefs en een dikke knuffel van Janny en Pieter

    1. Het is soms lastig maar het gaat vooral goed en het is nog steeds heel leuk hier! Bedankt voor jullie support! 🙂 Groetjes terug

  3. Wat een belevenis. Succes ik hoop op een goede afloop.
    Probeer te genieten zolang je daar bent. Hartelijke groeten uit Beilen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.